غزل ۶۱۱۰ - چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟

چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟
ره نیابد دردرون چون حلقه در گوش من ۱

در میان سرو، قمری دست خود را حلقه کرد
چند باشد حلقه بیرون در آغوش من؟ ۲

چون شراب کهنه ام آسوده در مینا، ولی
می نماید خویش را در کاسه سر، جوش من ۳

کوه را از بردباری گر چه بر سر می نهم
سایه دست نوازش برنتابد دوش من ۴

دشمنان را می شود از هیبت من دل دو نیم
جوهر تیغ دو دم دارد لب خاموش من ۵

بیش می گردد جنون من ز سنگ کودکان
نیستم بحری که از لنگر نشیند جوش من ۶

چون شکرخندی دهد رو، می شوم صائب غمین
نیش چون زنبور در دنبال دارد نوش من ۷