غزل ۶۱۱۱ - از هواداران شود دایم مکدر شمع من

از هواداران شود دایم مکدر شمع من
از پر پروانه دارد تیغ بر سر شمع من ۱

پرتو منت کند دلهای روشن را سیاه
می شود دست حمایت آستین بر شمع من ۲

از مروت می کند روشن چراغ خصم را
گر به ظاهر می شود خامش ز صرصر شمع من ۳

گردنی در زیر تیغ از موم دارد نرم تر
در نظر دارد همانا بزم دیگر شمع من ۴

زندگی نتوان به کوشش یافت، ورنه عمرها
غوطه زد در بحر ظلمت چون سکندر شمع من ۵

باشد از جوش هواداران می روشن مرا
دارد از بال و پر پروانه ساغر شمع من ۶

در شبستانی که دارد صد سمندر هر شرار
شد ز بی پروانگی ها تیر بی پر شمع من ۷

گوهر خود را ز چشم زخم می دارد نگاه
گر نسازد دامن فانوس را تر شمع من ۸

از زبان آتشینم عالم دل زنده شد
صد چراغ کشته را شد افسر زر شمع من ۹

دیده گوهرشناسی نیست، ورنه بزم را
تازه رو دارد ز اشک پاک گوهر شمع من ۱۰

سرد مهری صائب از جا درنمی آرد مرا
در گذار باد می سوزد به لنگر شمع من ۱۱