غزل ۶۱۲۵ - بس که شبها چین غم می چیند از ابروی من

بس که شبها چین غم می چیند از ابروی من
موج جوهر می زند آیینه زانوی من ۱

بی تو گر پهلو به روی بستر خارا نهم
اضطراب دل زند صد سنگ بر پهلوی من ۲

پنجه دعوی بتابم تیشه فولاد را
بسته تا پیکان او تعویذ بر بازوی من ۳

سهل باشد خار مژگان گر به چشمم سبز شد
شیشه می می کشد قد در کنار جوی من ۴

بس که آمد پا به سنگ محنتم در روزگار
رفته رفته سنگ شد همکاسه زانوی من ۵