غزل ۶۱۳۰ - عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برون

عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برون
روی نورانی ز زیر ابر ماه آرد برون ۱

برنمی آید ز تن بی همت مردانه دل
رستمی باید که بیژن را ز چاه آرد برون ۲

عزم صادق را مده از کف که با خوابیدگی
سر ز جیب منزل مقصود راه آرد برون ۳

در کمان سخت نتواند اقامت کرد تیر
دردمندی از جگر بی خواست آه آرد برون ۴

از دل صافم خجل گردید خصم بد گمان
این زر خالص محک را روسیاه آرد برون ۵

جای حیرت نیست، خون بسیار گردیده است مشک
آن لب میگون اگر خط سیاه آرد برون ۶

ریشه جوهر برون ز آیینه آسان می کشد
هر سبکدستی که از دل حب جاه آرد برون ۷

می رسد صائب به وصل آفتاب بی زوال
هر که آهی از جگر چون صبحگاه آرد برون ۸