غزل ۶۱۳۱ - ناله را درد از دل افگار می آرد برون

ناله را درد از دل افگار می آرد برون
زخم ناخن نغمه را از تار می آرد برون ۱

تنگدستی نفس را در حلقه فرمان کشد
کجروی را راه تنگ از مار می آرد برون ۲

حسن برگیرد همان افتاده خود را ز خاک
سایه را مهر از ته دیوار می آرد برون ۳

سرکشان را می تواند بر سر رحم آورد
هر که تیغ از قبضه کهسار می آرد برون ۴

می خلد در دیده اش خار ندامت عاقبت
راه پیمایی که از پا خار می آرد برون ۵

می برد داغ کلف هر کس که از رخسار ماه
سینه ما را هم از نگار می آرد برون ۶

دید در آیینه گل هر که رخسار خزان
از گلستان دیده خونبار می آرد برون ۷

زلف کافر را غبار خط مسلمان می کند
سر ز جیب سبحه این زنار می آرد برون ۸

دامن از خار شلایین علایق جمع کن
کز گریبان صد گل بی خار می آرد برون ۹

رشته جان را کند هر کس که صائب بی گره
سر ز جیب گوهر شهوار می آرد برون ۱۰