غزل ۶۱۳۲ - ناله نی از جگرها آه می آرد برون

ناله نی از جگرها آه می آرد برون
یوسفی در هر نفس از چاه می آرد برون ۱

رهروی کز کاروان یک بار دور افتاده است
خار را از پا به منزلگاه می آرد برون ۲

از بهای خویش افتادن، به چاه افتادن است
هرزه یوسف را فلک از چاه می آرد برون ۳

در تنور رزق چون نوبت به قرص ما رسد
چرخ گویا بیژنی از چاه می آرد برون ۴

آنچه می ریزد ز مژگان کلک صائب نقطه نیست
ماه کنعان سر ز جیب چاه می آرد برون ۵