غزل ۶۱۳۳ - خط سر از خال لب جانانه می آرد برون

خط سر از خال لب جانانه می آرد برون
حسن گیرا دام را از دانه می آرد برون ۱

چون زلیخا، ماه مصر من به جان بی نفس
صورت دیوار را از خانه می آرد برون ۲

می کند عاقل مرا هم گفتگوی ناصحان
خواب اگر از دیده ها افسانه می آرد برون ۳

شیشه نازکدل من در شکستن، سنگ را
آه گرم از سینه بی تابانه می آرد برون ۴

دل به رغبت چون گهر در رشته جان می کشد
هر گره کز زلف و کاکل شانه می آرد برون ۵

کیست دیگر در دل من گرم سازد جای خویش؟
سیل بال و پر درین ویرانه می آرد برون ۶

می دهد بر باد اوراق حواس خویش را
هر که را کسب هوا از خانه می آرد برون ۷

ماهیان را صائب از دریا به خشکی می کشد
میکشان را هر که از میخانه می آرد برون ۸