غزل ۶۱۳۵ - دل چو گردد صاف آن مه بی حجاب آید برون

دل چو گردد صاف آن مه بی حجاب آید برون
صبح چون گردید روشن، آفتاب آید برون ۱

می جهد آتش چو شمع از دیده گریان من
هیچ کس نشنیده است آتش ز آب آید برون ۲

بی دهن شو تا غم روزی نباید خوردنت
کوزه لب بسته از خم پر شراب آید برون ۳

گریه چندین عقده مشکل به کار دل فزود
از نزول قطره از دریا حباب آید برون ۴

موج بی آرام باشد بحر تا در شورش است
نبض عاشق چون به مرگ از اضطراب آید برون؟ ۵

محو گردد در فروغ عشق، عقل خیره سر
دزد در کنجی خزد چون ماهتاب آید برون ۶

تا نسوزی چرخ را صائب ز آه آتشین
آفتاب دل محال است از حجاب آید برون ۷