غزل ۶۱۳۷ - شمع را شب تیغ روشن از نیام آید برون

شمع را شب تیغ روشن از نیام آید برون
از سیاهی اختر پروانه شام آید برون ۱

حسن کامل می شود در پرده شرم و حیا
از ته این ابر ماه نو تمام آید برون ۲

سبزه می آید به دشواری برون از زیر سنگ
خط به تمکین زان لب یاقوت فام آید برون ۳

می شود از آفتاب تند محشر خامسوز
از تنور خاک، نان هر که خام آید برون ۴

از رهایی بیشتر باشد ز زندانش خطر
از تن خاکی چو جانی ناتمام آید برون ۵

دیدن پنهان او نگذاشت در من زندگی
آه ازان روزی که این تیغ از نیام آید برون ۶

نزل خاصان است صائب حرف شورانگیز عشق
از دو صد طوطی یکی شیرین کلام آید برون ۷