غزل ۶۱۳۸ - نیست ممکن پخته کس زین خاکدان آید برون

نیست ممکن پخته کس زین خاکدان آید برون
از تنور سرد هیهات است نان آید برون ۱

جسم سوزان مرا خاک از دهن بیرون فکند
چون هما از عهده این استخوان آید برون؟ ۲

هر کجا بی پرده گردد روی آتشناک او
خود به خود آیینه از آیینه دان آید برون ۳

ای که می خندی چو گل بر سینه صد چاک من
باش تا آن شاخ گل دامن کشان آید برون ۴

تازه خواهد شد ز خجلت زخم دیرین ساله اش
گر به دعوی ماه با آن دلستان آید برون ۵

شاخ گل بی تاب چون دست زلیخا می شود
یوسف ما چون ز طرف بوستان آید برون ۶

تا دل از زلفش برآمد روی آسایش ندید
وای بر مرغی که شب از آشیان آید برون ۷

راست سازد در کمان آهو نفس را همچو تیر
چون به عزم صید، آن ابرو کمان آید برون ۸

لاف عشق بوالهوس ظاهر شد از آه دروغ
تیر کج رسوا شود چون از کمان آید برون ۹

بی تأمل هر که دست از آستین بیرون کند
زردرو از باغ صائب چون خزان آید برون ۱۰