غزل ۶۱۵۹ - تا برآورد آن بهشتی روی از بر پیرهن

تا برآورد آن بهشتی روی از بر پیرهن
بر تن سیمین بران شد از عرق تر پیرهن ۱

از عرق زد ماه کنعان غوطه ها در رود نیل
تا ز مستی چاک زد آن سیم پیکر پیرهن ۲

از لطافت معنی نازک نمی آید به چشم
کاش آن سیمین بدن می داشت در بر پیرهن ۳

پرتو مهتاب می سازد کتان را تار و مار
کی شود پوشیده آن سیمین بدن در پیرهن؟ ۴

باده گلگون به رنگ خود برآرد شیشه را
زان تن چون برگ گل گردید احمر پیرهن ۵

می شود چون روی ماه مصر از سیلی کبود
گر ز برگ گل کند آن نازپرور پیرهن ۶

هر که را از پوست چون بادام بیرون آورد
عشق شیرین کار می پوشد ز شکر پیرهن ۷

پرده پوش ما سیه رویان حجاب ما بس است
کز بهار خود کند ایجاد، عنبر پیرهن ۸

شور سودا فارغ از فکر لباسم کرده است
از کف خود می کنم چون بحر در بر پیرهن ۹

نیست چون مجمر به عود خام صائب چشم من
تا ز دود دل توان کردن معطر پیرهن ۱۰