خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این متن شعری است که با استفاده از استعاره‌ها و تمثیل‌های مختلف، به مخاطب توصیه می‌کند که به جای وابستگی به دنیا و غفلت، به خودسازی و قناعت روی آورد. شاعر از اتلاف وقت در فصول مناسب زندگی، کوته‌اندیشی، وابستگی به دیگران و ناله‌های بی‌فایده انتقاد می‌کند و بر خموشی، مروت و استفاده بهینه از فرصت‌های زندگی تأکید دارد.

رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

به امید اقامت دل به اسباب جهان بستن
بود شیرازه از غفلت به اوراق خزان بستن

به خودسازی قناعت از بهار و زندگانی کن
مکن در فصل گل اوقات صرف آشیان بستن

منه بر عالم افسرده، دل از کوته اندیشی
که هست از خامکاری در تنور سرد نان بستن

مشو با قامت خم حلقه درگاه، دونان را
که در بحر کمان باید توجه بر نشان بستن

ندارد ناله و فریاد با دلبستگی سودی
نمی بایست خود را چون جرس بر کاروان بستن

خموشی سرمه کوه بلند آواز می گردد
به لب بستن توان بیهوده گویان را زبان بستن

ندارد از مروت بحر آبی در جگر، ورنه
صدف را می توان با قطره چندی دهان بستن

مروت نیست از داغ یتیمی سوختن گل را
به آهی ورنه نخل باغبان را می توان بستن

به همراهان پا در گل ناستد عمر کم فرصت
در اثنای دمیدن همچو نی باید میان بستن

مزن چین بر جبین وقت نزول در دو غم صائب
که عیب است از کریمان در به روی میهمان بستن

«صائب تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir