غزل ۶۱۹۷ - سرشک تلخ را مشک بود صاحب اثر کردن

سرشک تلخ را مشک بود صاحب اثر کردن
وگرنه سهل باشد آب شیرین را گهر کردن ۱

پر تیر تو می ریزد به خاک ای شمع بی پروا
ندارد صرفه ای پروانه را بی بال و پر کردن ۲

چنان خود را درین دریای پر شور سبک کردم
که چون کف می توانم کشتی از موج خطر کردن ۳

ستم بر زیر دستان نیست از مردانگی، ورنه
به آهی می توانم چرخ را زیر و زبر کردن ۴

مرا بر دل غباری نیست از خاک فراموشان
که بی مانع در آنجا می توان خاکی به سر کردن ۵

ز جمعیت بود دشوار دل برداشتن، ورنه
چو تیر آسان بود از خانه خاکی سفر کردن ۶

شود همدست با فرهاد چون عشق قوی بازو
تواند دست جرأت بیستون را در کمر کردن ۷

شرر خرج هوا گردید تا شد جلوه گاه صاب
به بال سنگ و آهن تا کجا بتوان سفر کردن؟ ۸