غزل ۶۲۳۹ - ندارد جوهر افشای غم، تیغ زبان من

ندارد جوهر افشای غم، تیغ زبان من
نمک بر چشم سوزن می زند زخم نهان من ۱

دل صیاد می لرزد به دام از دانه اشکم
خطر دارد قفس از ناله آتش زبان من ۲

ز عشق بی زوالی در خود آن گرمی گمان دارم
که مغز صد هما را سرمه سازد استخوان من ۳

به چشم انتظارم گل فتاد از اشک یعقوبی
نمی آید ز مصر نیک بختی کاروان من ۴

دو صد ابر بهاری در رکابش خوشه چین باشد
به صحرا چون خرامد گریه آتش عنان من ۵

ز زور طبع معنی آفرین صائب طمع دارم
که از طاق بلند عرش آویزد کمان من ۶