غزل ۶۲۴۰ - نه امروزست گرم از داغ سودای تو نان من

نه امروزست گرم از داغ سودای تو نان من
نمک پرورده عشق است مغز استخوان من ۱

زمین تنگ میدان نیست جای گرم جولانان
وگرنه توسن گردون بود در زیر ران من ۲

به کوری خرج شد اشکی که پروردم به خون دل
گلویی تر نشد چون شمع از آب روان من ۳

برآمد بس که بی حاصل نهال من، عجب دارم
که سر بالا کند چون بید مجنون باغبان من ۴

ز خواهش های الوان در ره سیل خطر بودم
دل بی مدعا زین سیل شد دارالامان من ۵

تواضع با فرودستان بود خوش از زبردستان
وگرنه دور باش از زور خود دارد کمان من ۶

گرفتم گوشه بر امید گمنامی، ندانستم
که کوه قاف چون عنقا شود سنگ نشان من ۷

گرانجانی نباشد پیشه من با خریداران
به سیم قلب یوسف می خرند از کاروان من ۸

ز هزل و هجو دادم تو به صائب شوخ طبعان را
دهان عالمی شد چون صدف پاک از دهان من ۹