غزل ۶۲۵۸ - چشم خورشید به رخسار تو باشد روشن

چشم خورشید به رخسار تو باشد روشن
نیست یک سرو به غیر از تو درین سبز چمن ۱

یوسف از غیرت آن نرگس نیلوفر رنگ
رفت تا مصر که در نیل زند پیراهن ۲

بگذار از پرده ناموس که سرگرمی عشق
نه چراغی است که پوشیده شود از دامن ۳

همچنان می پرد از بی خبری چشم حباب
گر چه با بحر بود در ته یک پیرهن ۴

هاله ماه ز شوق تو گشاده است آغوش
چند چون شمع توان بود گرفتار لگن؟ ۵

تن به زندان غریبی ندهد کس، چه کند؟
نیست بی چاه حسد دامن صحرای وطن ۶

مرگ در مذهب ما رخصت بال افشانی است
صبح امید دمد اهل صفا را ز کفن ۷

صائب این آن غزل مرشد روم است که گفت
بشکن شاخ نبات و دل ما را مشکن ۸