غزل ۶۲۶۲ - در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردن

در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردن
نتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن ۱

پرده چهره مقصود سیه کاری توست
سعی کن سعی در آیینه مصفا کردن ۲

غوطه در خار دهد دیده کوته بین را
گل بی خار ازن باغ تمنا کردن ۳

روی چون سرو سوی عالم بالا آور
تا میسر شودت مصرعی انشا کردن ۴

هر که از حرف جهان روزه مریم گیرد
می تواند به نفس کار مسیحا کردن ۵

سر مکش از خط تسلیم درین بحر که موج
بوسه زد بر لب ساحل ز کمر وا کردن ۶

هر که دولت پی دنیا طلبد چون طفلی است
که بلندی طلبد بهر تماشا کردن ۷

برق ازان شوختر افتاده که پنهان گردد
اختیاری نبود عشق هویدا کردن ۸

عجز گستاخ کند خصم زبون را صائب
نتوان با فلک سفله مدارا کردن ۹