غزل ۶۲۸۴ - می کند آن که علاج دل بیچاره من

می کند آن که علاج دل بیچاره من
کاش می داشت خبر از دل آواره من ۱

از تماشای دو عالم نشود سیر نگاه
هر که گردید بدآموز به نظاره من ۲

بس که سیراب شد از گریه من، می آید
کار سنگ یده از مهره گهواره من ۳

باده آتش، پر پروانه بود پرده شرم
این سخن را بچشانید به میخواره من ۴

صائب از اهل وفا پاک شد آفاق و هنوز
از جفا سیر نشد یار جفاکاره من ۵