غزل ۶۲۸۷ - گو مکن سایه کسی بر سر دیوانه من

گو مکن سایه کسی بر سر دیوانه من
پرده چشم غزال است سیه خانه من ۱

گرد هستی نشسته است به کاشانه من
می رود سیل سبکبار ز ویرانه من ۲

برق جایی که ز خرمن به تغافل گذرد
به چه امید برآید ز زمین دانه من؟ ۳

بحر را موج به زنجیر اقامت نکشد
چه کند سلسله با شورش دیوانه من؟ ۴

گر چه این میکده از خون جگر لبریزست
باده ای نیست به اندازه پیمانه من ۵

هر زبانی که ازو زهر ملامت ریزد
سایه بید بود بر سر دیوانه من ۶

می کشد دامن رعنایی فانوس به خاک
شمع در حسرت خاکستر پروانه من ۷

دیده شیر چراغ سر بالین من است
پرده چشم غزال است سیه خانه من ۸

فارغ از دردسر هستی ناقص گردد
هر که مالد به جبین صندل بتخانه من ۹

صائب از حوصله هوش برآید فریاد
چون برآید ز جگر ناله مستانه من ۱۰