غزل ۶۲۸۶ - دلنشین است ز بس گوشه غمخانه من

دلنشین است ز بس گوشه غمخانه من
می رود رو به قفا سیل ز ویرانه من ۱

ندهد تن به کشاکش دل دیوانه من
چون کمان زور بود قفل در خانه من ۲

باد دستی گره از خرمن من واکرده است
جمع در حوصله مور شود دانه من ۳

می شود نخل برومند سبکبار از سنگ
سخن سخت گران نیست به دیوانه من ۴

منم آن طایر رم خورده ز پرواز که شد
ریزش بال و پر خویش پریخانه من ۵

غافل از حق به گرفتاری دنیا نشوم
گره دام بود سبحه صد دانه من ۶

شمع سرگرم ز بی تابی من می گردد
گردش جام بود گردش پروانه من ۷

چرخ سنگین دل اگر تیغ به فرقم بارد
سایه بید بود بر سر دیوانه من ۸

نیست بی چاشنی مهر و محبت سخنم
گوش را تنگ شکر می کند افسانه من ۹

می شود صورت دیوار ز حیرت صائب
هر که آید به تماشای صنمخانه من ۱۰