غزل ۶۲۹۰ - من که بیخود شدم از می، چه کند ساز به من؟

من که بیخود شدم از می، چه کند ساز به من؟
در چنین وقت کجا می رسد آواز به من؟ ۱

بود بر طاق عدم حقه فیروزه چرخ
عشق آن روز که واکرد سر راز به من ۲

تا ره ناقه لیلی به بیابان افتاد
هر سر خار جداگانه کند ناز به من ۳

هست در بی خبری مصلحت چند مرا
ورنه از رفتن دل می رسد آواز به من ۴

یوسف آن نیست که گردد به خریدار گران
من نه آنم که مرا عشق دهد باز به من ۵

شهپر برق ز همراهی من سوخته است
کیست امروز کند دعوی پرواز به من؟ ۶

چه خیال است که در باده کند کوتاهی؟
داد آن کس که دل میکده پرداز به من ۷

صید من گر چه ضعیف است، ولی از دهشت
غنچه گردد چو رسد چنگل شهباز به من ۸

شرم عشق است مرا مانع جرأت صائب
ورنه دلدار محال است کند ناز به من ۹