غزل ۶۲۹۱ - نشود دام رهم جلوه هر تر دامن

نشود دام رهم جلوه هر تر دامن
می کشد موجه من از کف کوثر دامن ۱

با جگر سوختگان صحبت من درگیرد
نزنم همچو شرر دست به هر تردامن ۲

نیست یک شب که به قصد دل مینایی من
آسمان سنگ کواکب نکند در دامن ۳

دست در دامن خورشید سبکسیر نزد
بر کمر هر که نزد چون مه انور دامن ۴

هر که خواهد که درین باغ سرافراز شود
پای چون سرو همان به که کشد در دامن ۵

تا گلی بر سر شاخ است درین عبرتگاه
نزند بر کمر این طارم اخضر دامن ۶

جلوه نشو و نما بی مدد غیر خوش است
می کشد سرو من از منت کوثر دامن ۷

پنجه زور جنون وقف گریبان من است
غنچه را چون نفتد چاک (حسد در) دامن؟ ۸

خلق خوش عود بود انجمن مردان را
چون زنان پهن مکن بر سر مجمر دامن ۹

آنقدر خامه صائب گهرافشانی کرد
که شد از گوهر او خاک توانگر دامن ۱۰