غزل ۶۳۰۴ - به شکر این که نه ای، ای صراحی از دوران

به شکر این که نه ای، ای صراحی از دوران
به پای خم برسان سجده ای ز مخموران ۱

ز لاف دیده وری بی بصر به چاه افتد
فزاید از ره نارفته کوری کوران ۲

ز مال، تلخی حسرت بود نصیب حریص
ز نوش خویش بود نیش رزق زنبوران ۳

همین بس آفت نخوت که در زمان حیات
ز سرکشی علف دوزخند مغروران ۴

به روزگار خط امیدهاست عاشق را
که وقت شام بود صبح عید مزدوران ۵

خط تو در دل من حشر آرزوها کرد
که در بهار برآیند از زمین موران ۶

حجاب نیست ز ارباب عقل مجنون را
نمی کشند خجالت ز بی بصر عوران ۷

دلم ز ناخن دخل حسود می لرزد
چنان که از نگه خیره روی مستوران ۸

ز قرب مردم دنیا کناره کن صائب
که دل سیاه کند صحبت خدادوران ۹