غزل ۶۳۰۸ - مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگان

مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگان
حذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان ۱

نمی شود ز سیه خانه لیلی ما دور
همیشه زیر سیاهی است داغ سوختگان ۲

ز جام لاله سیراب شد مرا روشن
که می ز خویش برآرد ایاغ سوختگان ۳

بهار تازه کند داغ تخم سوخته را
ز می شکفته نگردد دماغ سوختگان ۴

ز لاله زار دلم تا شکفت دانستم
که مرهم دگران است داغ سوختگان ۵

ز نور زنده دلی آب زندگی خورده است
ز باد صبح نمیرد چراغ سوختگان ۶

چه نعمتی است ندارند بیغمان صائب
خبر ز چاشنی درد و داغ سوختگان ۷