غزل ۶۳۰۹ - دل دو نیم بود ذوالفقار زنده دلان

دل دو نیم بود ذوالفقار زنده دلان
که را بود جگر کارزار زنده دلان؟ ۱

چراغ روز بود، آفتاب عالمتاب
نظر به دیده شب زنده دار زنده دلان ۲

ز سردمهری باد خزان نبازد رنگ
گل همیشه بهار عذار زنده دلان ۳

گذشتن از دو جهان گام اولین باشد
به پای همت چابک سوار زنده دلان ۴

نظر به نعمت الوان سیه نمی سازند
بود به خون دل خود مدار زنده دلان ۵

ز بی نیازی همت نیاورند به چشم
اگر کنند و دعالم نثار زنده دلان ۶

خزان مرده دلان گر بود ز بی برگی
ز برگریز بود نوبهار زنده دلان ۷

ز بر گرفتن بارست و برفشاندن برگ
درین شکفته چمن برگ و بار زنده دلان ۸

به بحر ناشده واصل، روان بود سیلاب
سکون مجو ز دل بی قرار زنده دلان ۹

مبین به چشم حقارت، که سبزی فلک است
ز ریزش مژه اشکبار زنده دلان ۱۰

سیاهی از دل شبهای تار می خیزد
چو صبح از نفس بی غبار زنده دلان ۱۱

اگر ز سنگ بود میوه، پخته می گردد
ز گرمی نفس شعله بار زنده دلان ۱۲

به جز گرفتن عبرت دگر غزالی نیست
درین قلمرو وحشت، شکار زنده دلان ۱۳

برآورد ز گریبان آسمانها سر
سری که خاک شود در گذار زنده دلان ۱۴

شبی که از سر غفلت به خواب صرف شود
چو خون مرده نیاید به کار زنده دلان ۱۵

ز روشنی است که اهل سؤال بعد از مرگ
چراغ می طلبند از مزار زنده دلان ۱۶

ز سیل حادثه صائب نمی شود هرگز
صدا بلند ز کوه وقار زنده دلان ۱۷