غزل ۶۳۱۲ - زهی ز صافی چشم تو چشم جان روشن

زهی ز صافی چشم تو چشم جان روشن
نسیم پیش خرام تو بوی پیراهن ۱

ازان همیشه تر و تازه است سنبل زلف
که بی حجاب کند با تو دست در گردن ۲

ز خاک، دست و گریبان به سرو برخیزد
به خاک هر که شود قامت تو سایه فکن ۳

ز برگ لاله این باغ سرسری مگذر
که لیلیی سر مجنون نهاده در دامن ۴

تو کیستی که کنی سر برهنه همچو حباب
در آن فضا که نگردد محیط بی جوشن ۵

به اینقدر که ز دل بر سر زبان آمد
چو آفتاب به گرد جهان دوید سخن ۶

سف رساند خضر را به چشمه حیوان
به مهر، چشم مسیحا شد از سفر روشن ۷

نبرد زنگ ز آیینه دل یعقوب
نسیم مصر سفر تا نکرد از مسکن ۸

جواب آن غزل است این صائب مولوی
که او چو آینه هم ناطق است و هم الکن ۹