غزل ۶۳۱۱ - نمی شود سخن راست در دهان پنهان

نمی شود سخن راست در دهان پنهان
که تیر را نکند خانه کمان پنهان ۱

به دل مساز نهان عشق را که ممکن نیست
که مه شود به سراپرده کتان پنهان ۲

نمی کنم هوس طول عمر، تا شد خضر
ز شرم زندگی از چشم مردمان پنهان ۳

به آب خضر نسازم سیه نظر، تا هست
عقیق صبر مرا در ته زبان پنهان ۴

مبین به چشم حقارت شکسته رنگان را
که هست طرفه بهاری درین خزان پنهان ۵

هجوم خلق نگردد حجاب هستی حق
ز کثرت رمه کی می شود شبان پنهان؟ ۶

برون میار ز دل زینهار ریشه غم
که خنده هاست درین شاخ زعفران پنهان ۷

حجاب مصرع برجسته نیست طول غزل
کجا به زلف شود موی آن میان پنهان؟ ۸

حجاب آن تن سیمین لباس کی گردد
ترا که مغز نباشد در استخوان پنهان ۹

چو آفتاب ز خلق است نور حق ظاهر
چگونه یوسف گردد به کاروان پنهان؟ ۱۰

فروغ شمع مرا لامکان احاطه نکرد
مرا چگونه کند طاس آسمان پنهان؟ ۱۱

ز شرم ناله من جمله بلبلان صائب
شدند در خس و خاشاک آشیان پنهان ۱۲