غزل ۶۳۱۳ - به آه گرم ز خود پاک می توان رفتن

به آه گرم ز خود پاک می توان رفتن
ازین کمند به افلاک می توان رفتن ۱

به نیم چشم زدن، زین جهان به آن عالم
ز شاهراه دل چاک می توان رفتن ۲

ازین جهان پر از دود و گرد، برگردون
به نور شعله ادارک می توان رفتن ۳

چراغی از دل روشن اگر به دست آری
دلیر در جگر خاک می توان رفتن ۴

امید گوشه چشمی اگر ز قاتل هست
به چشم حلقه فتراک می توان رفتن ۵

اگر تو از سبکی لنگری به کف آری
به روی بحر چو خاشاک می توان رفتن ۶

وگر چو موج عنان را ز دست بگذاری
به بحرهای خطرناک می توان رفتن ۷

چنان به طول امل خوشدلی که پنداری
ازین کمند به افلاک می توان رفتن ۸

مجردانه اگر زیست می کنی صائب
مسیح وار بر افلاک می توان رفتن ۹