غزل ۶۳۲۸ - چنان که سرمه سواد نظر کند روشن

چنان که سرمه سواد نظر کند روشن
مرا نظاره خط چشم تر کند روشن ۱

به نور عقل نبردیم ره ز خود بیرون
مگر که عشق چراغ دگر کند روشن ۲

تأمل آینه پرداز فکر ناصاف است
که آب خود ز ستادن گهر کند روشن ۳

به هیچ وجه نگردد خموش، هر که چو لعل
چراغ خویش به خون جگر کند روشن ۴

اگر چه آینه را آب می کند تاریک
دل سیاه مرا چشم تر کند روشن ۵

چو آفتاب نمیرد چراغ زنده دلی
که شمع خویش به آه سحر کند روشن ۶

ز صدهزار پسر همچو ماه مصر یکی
چنان شود که چراغ پدر کن روشن ۷

حریف پرتو منت نمی شود صائب
ز آه خانه خود را مگر کند روشن ۸