خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند ابر، باده، گل، و باد برای بیان مفاهیم معنوی و اخلاقی استفاده می‌کند. شاعر از خواننده می‌خواهد که مانند ابر بخشنده باشد، از لذت‌های دنیوی مانند باده برای روشنایی روح استفاده کند، و با ملایمت با دیگران رفتار نماید. همچنین، تأکید بر قناعت، عشق، و احسان به دیگران دارد.

رده سنی: 15+ مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی بالا نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً از نوجوانی به بعد شکل می‌گیرد.

کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن
تمام روی زمین را رهین احسان کن

ز باده چهره گلرنگ را فروزان کن
ز قطره های عرق بزم را چراغان کن

به شکر این که جبین گشاده ای داری
ملایمت به خس و خار این گلستان کن

به آبروی عزیزان مگر شوی سیراب
سفال تشنه خود وقف می پرستان کن

هوای نفس چو گردید زیردست ترا
ز باد تختگه خویش چون سلیمان کن

فضای شهر مقام نفس کشیدن نیست
چو گرد باد نفس راست در بیابان کن

مدار فیض خود از ابر همچو بحر دریغ
تمام روی زمین را رهین احسان کن

شود کلید ز اعجاز عشق آخر قفل
نظر به پیرهن و چشم پیر کنعان کن

نظر به چشمه حیوان سیه مکن صائب
به آبروی، قناعت ز آب حیوان کن

«صائب تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir