غزل ۶۳۳۸ - ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟
درین محیط پر از خون چو نوح لنگر کن ۱

نه ای عزیزتر از آفتاب عالمتاب
ز سنگ بالش و از خاک تیره بستر کن ۲

به همت از سر گردون کلاه اوج ربای
سری چو شعله برون زین بلندمجمر کن ۳

ز حرف سرد صبا روی را مکش درهم
ز کینه صاف دل خود چو آب گوهر کن ۴

ز عمر خضر اثر خیر پایدارترست
ز آب صلح به آیینه چون سکندر کن ۵

حدیث تلخ ز بادام اگر نمی شنوی
به بند خانه نی صبر همچو شکر کن ۶

سزای توست حباب آستین فشانی موج
ترا که گفت سر از بحر بیکران برکن؟ ۷

مکن به عارض گل شوخ چشمی ای شبنم
حذر ز تیغ جهانسوز مهر انور کن ۸

ز خاک دشت ختن را به نکهتی بردار
دماغ سوخته مشک را معنبر کن ۹

زبان شعله به تشریف عشق کوتاه است
قیاس این سخن از آذر و سمندر کن ۱۰

درین غزل نظر از خواجه یافتی صائب
به روح حافظ شیراز می به ساغر کن ۱۱