هوش مصنوعی:
این متن شعری از صائب تبریزی است که بر خودسازی، صبر، تواضع و رهایی از تعلقات دنیوی تأکید دارد. شاعر مخاطب را به ترک غرور، صبر در برابر مشکلات، تواضع و تلاش برای رسیدن به کمال فرا میخواند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۶۳۴۰ - قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن
قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن
بکش به جیب سر خود کلاهداری کن ۱
به هر چه می کشدت دل درین سرای سپنج
به تیغ قطع تعلق نگاهداری کن ۲
نهاده اند ترا لوح خاک ازان به کنار
که گوشه ای بنشین مشق خاکساری کن ۳
گرت هواست که در وصل آفتاب رسی
به وقت صبح چو گردون ستاره باری کن ۴
به کوه، موجه دریا چه می کند صائب؟
علاج خصم سبکسر به بردباری کن ۵
بکش به جیب سر خود کلاهداری کن ۱
به هر چه می کشدت دل درین سرای سپنج
به تیغ قطع تعلق نگاهداری کن ۲
نهاده اند ترا لوح خاک ازان به کنار
که گوشه ای بنشین مشق خاکساری کن ۳
گرت هواست که در وصل آفتاب رسی
به وقت صبح چو گردون ستاره باری کن ۴
به کوه، موجه دریا چه می کند صائب؟
علاج خصم سبکسر به بردباری کن ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۹۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۳۳۹ - کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن
گوهر بعدی:غزل ۶۳۴۱ - به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
