غزل ۶۳۴۱ - به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن
بریز بار ز خود، ترک شادمانی کن ۱

گرت هواست که در وصل آفتاب رسی
درین ریاض چو شبنم نظرچرانی کن ۲

مگر به میوه بی خار بارور گردی
شکوفه وار به هر خار زرفشانی کن ۳

حریف داغ عزیزان نمی شود جگرت
تلاش مرگ در ایام زندگانی کن ۴

خمار باده به اندازه نشاط بود
به قدر حوصله درد شادمانی کن ۵

ز خامشی دهن غنچه گلستان گردید
درین بساط سرانجام بی زبانی کن ۶

چو جان ز جسم تو بی اختیار خواهد رفت
به اختیار چو پروانه جانفشانی کن ۷

تو چون ز مصلحت خویش نیستی آگاه
ملایمت به بلاهای آسمانی کن ۸

مده ز دست ترازوی عدل را صائب
به هر که با تو گرانی کند، گرانی کن ۹