غزل ۶۳۴۷ - به تن علاقه ندارد روان ساده من

به تن علاقه ندارد روان ساده من
برنده است چو تیغ آب ایستاده من ۱

مرا به شیشه کند چون سپهر مینایی؟
که خشت از سر خم کند جوش باده من ۲

کشاکش رگ جان من اختیاری نیست
چو موج در کف دریا بود اراده من ۳

مرا به دانش رسمی مبر ز راه، که نیست
رقم پذیر چو آیینه لوح ساده من ۴

امید هست کند راست قد فتاده چرخ
ترحم است به طاق دل اوفتاده من ۵

بود فضولی مهمان ز میزبان کریم
متاب روی خود از خواهش زیاده من ۶

حریف چین جبین تو نیستم، ورنه
کمان سخت فلک ها بود کباده من ۷

برآورم به دعا هر که حاجتی دارد
که فیض صبح دهد جبهه گشاده من ۸

نمی توان سخن پست در کلامم یافت
فلک سوار چو عیسی بود پیاده من ۹

ز توبه سرکشی من زیاده شد صائب
درنده کرد سگ نفس را قلاده من ۱۰