غزل ۶۳۴۸ - اگر به سوخته جانی رسد شراره من

اگر به سوخته جانی رسد شراره من
امید هست که روشن شود ستاره من ۱

به گریه ربط من امروز نیست، کز طفلی
ز اشک، تخت روان بود گاهواره من ۲

میا به دیدنم ای سنگدل برای خدا
که خون شود جگر سنگ از نظاره من ۳

ز سقف پست خطرهاست سربلندان را
مگر پیاده شود همت سواره من ۴

نشد گشاده ز دل عقده ای مرا، هر چند
ز سبحه گرد برآورد استخاره من ۵

خراب می شوی، از پیش راه من برخیز
که کار سیل کند مستی گذاره من ۶

به نور ماه مرا نیست حاجتی صائب
که پاره دل خویش است ماهپاره من ۷