غزل ۶۳۵۲ - رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من
حصار آهن من گشت شیشه جانی من ۱

ز خار سبز به رهرو نمی رسد آسیب
ز کامرانی خصم است کامرانی من ۲

نیارمید چو موج سراب نیم نفس
درین قلمرو وحشت سبک عنانی من ۳

به هیچ تشنه جگر روی تلخ ننمودم
همیشه بود سبیل آب زندگانی من ۴

به حسن عاقبت خود امیدها دارم
که صرف پیر مغان گشت نوجوانی من ۵

که را فتاد به رویم نظر ز سنگدلان؟
که خونچکان نشد از چهره خزانی من ۶

رسید بر لب بام زوال خورشیدم
نکرده راست نفس صبح شادمانی من ۷

مرا شکایتی از آستین فشانان نیست
چو شمع سوخت مرا آتشین زبانی من ۸

منم چو شبنم گل آبروی گلزارش
نمی شود نکند حسن دیده بانی من ۹

مخور چو غنچه مرا بر دل ای چمن پیرا
که رنگ گل پرد از بال و پر فشانی من ۱۰

دل شکفته نماند درین جهان صائب
اگر ز پرده برآید غم نهانی من ۱۱