غزل ۶۳۵۱ - شده است در همه عالم سمر غریبی من

شده است در همه عالم سمر غریبی من
دویده است به هر رهگذر غریبی من ۱

چو آفتاب به تنها روی برآمده ام
زیاده می شود از همسفر غریبی من ۲

نمی توان ز غریبی به گرد فکر رسید
اگر به فکر شود همسفر غریبی من ۳

شوند در وطن خود غریب یکسر خلق
کند به اهل جهان گر اثر غریبی من ۴

درین ریاض من آن شبنم زمین گیرم
که سوخت لاله رخان را جگر غریبی من ۵

به لفظ معنی بیگانه آشنا نشود
به حال خویش بود در حضر غریبی من ۶

نمی توان خبر از من گرفت چون عنقا
پریده است به بال دگر غریبی من ۷

همیشه در وطن خود غریب می بودم
چو آفتاب نشد در بدر غریبی من ۸

خوشم به عمر سبکرو که می شود آخر
به نیم چشم زدن چون شرر غریبی من ۹

چو کبک سختی ایام نیست بر من بار
شده است شهری کوه و کمر غریبی من ۱۰

دو گوشواره عرشند آفرینش را
یکی یتیمی گوهر، دگر غریبی من ۱۱

علاج غربت من زین جهان نمی آید
مگر رود ز جهان دگر غریبی من ۱۲

خوشم به یاد شکرخنده وطن، ورنه
ز شام هجر بود تلختر غریبی من ۱۳

من آن خیال غریبم درین خراب آباد
که هیچ کس نکند رحم بر غریبی من ۱۴

ز بس که تلخی از اخوان کشیده ام صائب
شود ز یاد وطن بیشتر غریبی من ۱۵