غزل ۶۳۷۱ - دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن

دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن
کآیینه شکسته چراغان شود ز حسن ۱

گر تن دهد به کاوش مژگان اسیر عشق
هر رخنه ای ز دل لب خندان شود ز حسن ۲

هر سینه ای که هست در او خارخار عشق
بی منت بهار، گلستان شود ز حسن ۳

شورابه سرشک اسیران تلخکام
شیرین چو آب چشمه حیوان شود ز حسن ۴

سنگ ملامتی که به خونین دلان رسد
سیرابتر ز لعل بدخشان شود ز حسن ۵

هر آه سرد کز دل عشاق سر کشد
سرسبز همچو سرو خرامان شود ز حسن ۶

بخت سیاه من چه عجب سبز اگر شود
جایی که آه، سنبل و ریحان شود ز حسن ۷

صائب بهشت نقد که جویای اوست خلق
مخصوص دیده ای است که حیران شود ز حسن ۸