غزل ۶۳۸۸ - بارست خنده بر دل کلفت پرست من

بارست خنده بر دل کلفت پرست من
پر خون بود دهان گل از پشت دست من ۱

مینا زبان مار شود در شکستگی
رحم است بر کسی که بود در شکست من ۲

قمری بود ز حلقه به گوشان سرو و من
آن قمریم که سرو بود پای بست من ۳

گیرنده تر ز دست شده است آستین من
اکنون که رفته دامن فرصت ز دست من ۴

در بزم وصل از من بی دل اثر مجو
کز خود تمام برده مرا نیم مست من ۵

تا خط عنبرین نکند نامه اش سیاه
ایمان نیاورد به خدا خودپرست من ۶

آتش به زیر پاست چو شبنم مرا ز گل
شوید اگر چه گرد ز دلها نشست من ۷

یک بار تیر من به غلط بر هدف نخورد
با آن که می برد کجی از تیر، شست من ۸

هر نخل سرکشی که درین سبز طارم است
از زور می چو تاک بود زیردست من ۹

دیگر غبار دامن هیچ آشنا نشد
تا آشنا به دامن شب گشت دست من ۱۰

چون موج در خم خس و خاشاک نیستم
صائب نهنگ می کشد از بحر شست من ۱۱