غزل ۶۳۸۹ - در کاسه سپهر کند خاک گرد من

در کاسه سپهر کند خاک گرد من
رحم است بر کسی که شود هم نبرد من ۱

در شهربند عافیت از خاکساریم
دیوار می کشد به ره سیل گرد من ۲

بی اختیار آب روان می کند ز چشم
چون آفتاب دیدن رخسار زرد من ۳

یک نقطه است اشک در مجموعه غمم
یک مصرع است آه ز دیوان درد من ۴

گرد یتیمی از گهرم گرچه می چکد
بر هیچ خاطری ننشسته است گرد من ۵

قسمت چو ابر گرد جهان می دواندم
تا از کدام بحر بود آبخورد من ۶

هر چند پایه تو بلند اوفتاده است
غافل مشو ز ناله گردون نورد من ۷

نقصان نمی کند کسی از دستگیریم
پایش فرو به گنج رود پایمرد من ۸

صائب ز می مرا نتوان لاله رنگ ساخت
چون شعله رنگ بست بود روی زرد من ۹