غزل ۶۳۹۳ - دلدار رفت و برد دل خاکسار من

دلدار رفت و برد دل خاکسار من
یکبار شد ز دست کند و شکار من ۱

رفتی و رفت با تو دل بی قرار من
یکبار شد تهی ز دو گوهر کنار من ۲

می بود سهل کار دل غم کشیده ام
بودی به جای خویش اگر غمگسار من ۳

واحسرتا که چون گل رعنا به باد رفت
در یک نفس خزان من و نوبهار من ۴

از نیم جان من به چه تقصیر دست داشت؟
شوخی که برد صبر و شکیب و قرار من ۵

باری مرا به داغ جدایی چو سوختی
غافل مشو ز حال دل داغدار من ۶

صبری که بود پشت امیدم ازو به کوه
در روزگار هجر نیامد به کار من ۷

باغ و بهار من ز جهان دامن تو بود
دیگر به دامن که نشیند غبار من؟ ۸

آیا بود به گریه شادی بدل شود
این گریه های تلخ شب انتظار من؟ ۹

صائب ترانه ای که بشوید ز دل غبار
امروز نیست جز سخن آبدار من ۱۰