غزل ۶۳۹۴ - دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟

دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟
یک کوچه است زلف ز راه دراز من ۱

چون بوی گل که می شود از برگ بیشتر
بی پرده شد ز پرده بسیار راز من ۲

غیر از بهار خشک مرا در بساط نیست
ای وای اگر قبول نیفتد نیاز من ۳

خونی که بود در دل من مشک ناب شد
تا شد بدل به عشق حقیقی مجاز من ۴

از خامیی که در رگ و در ریشه من است
نه بوته تافته است فلک در گداز من ۵

خونابه اش به صبح قیامت شفق دهد
ناخن به هر دلی که زند شاهباز من ۶

دلها اگر ز سنگ بود می شود کباب
در محفلی که باده کشد دلنواز من ۷

بامن همیشه بود فلک در مقام ناز
این پرده ها نگشت موافق به ساز من ۸

زان دست پیش رو به دعا برده ام، مباد
بر روی من زنند ملایک نماز من ۹

صائب جز آن یگانه که در دست اوست دل
فارغ بود ز هر دو جهان پاکباز من ۱۰