غزل ۶۴۰۷ - گریان ز کوی او دل ما می رود برون

گریان ز کوی او دل ما می رود برون
زین باغ، آب رو به قفا می رود برون ۱

رفتی و رفت روشنی از چشم و دل مرا
با میهمان ز خانه صفا می رود برون ۲

گر درد استخوان رود از مغز بوریا
درد از دل شکسته ما می رود برون ۳

بر رنگ و بوی عالم امکان مبند دل
کز دست همچو رنگ حنا می رود برون ۴

بلبل چگونه بال گشاید درین چمن
کز جوش گل نسیم صبا می رود برون ۵

دل را نجات داد ز زندان جسم، عشق
خون مشک چو شود ز ختا می رود برون ۶

یک ساعت است گرمی هنگامه هوس
زود از سر حباب هوا می رود برون ۷

از سختی زمانه شود چرب نرم دل
نخوت به استخوان ز هما می رود برون ۸

این رعشه ای که در تن ما پی فشرده است
زود این کمان ز قبضه ما می رود برون ۹

آرام نیست موی بر آتش فکنده را
از زلف پیچ و تاب کجا می رود برون ۱۰

از رهروان عشق مجویید کجروی
کی راست ز تیر قضا می رود برون؟ ۱۱

سهل است اگر به باد رود نقد جان ما
قارون ز کوی عشق گدا می رود برون ۱۲

صائب ز هر طرف که صدایی شود بلند
از خود دل رمیده دل می رود برون ۱۳