غزل ۶۴۱۷ - تا از خودی خود نبریدند عزیزان

تا از خودی خود نبریدند عزیزان
چون نی به مقامی نرسیدند عزیزان ۱

چون عمر سبکسیر ازین عالم پرشور
رفتند و به دنبال ندیدند عزیزان ۲

دادند به معشوق حقیقی دل و جان را
یوسف به زر قلب خریدند عزیزان ۳

دیدند که در روی زمین نیست پناهی
در کنج دل خویش خزیدند عزیزان ۴

تا قطره خود گوهر شهوار نمودند
از بحر چه تلخی نکشیدند عزیزان ۵

تا آب نمودند دل خویش چو شبنم
در چشمه خورشید رسیدند عزیزان ۶

خارست نصیب تو ز گلزار، وگرنه
از خار چه گلها که نچیدند عزیزان ۷

فقری که تو امروز به هیچش نستانی
با سلطنت بلخ خریدند عزیزان ۸

در قید فرنگ آن که نیفتاده چه داند
کز جسم گرانجان چه کشیدند عزیزان ۹

کردند به اکسیر رضا شهد مصفا
تلخی اگر از خلق شنیدند عزیزان ۱۰

نظارگیان تو ز کونین بریدند
از یوسف اگر دست بریدند عزیزان ۱۱

صائب نرسیدند به سر منزل مقصود
تا پای به دامن نکشیدند عزیزان ۱۲