غزل ۶۴۱۶ - صاف است به گردون دل بی کینه مستان

صاف است به گردون دل بی کینه مستان
زنگار نگیرد به خود آیینه مستان ۱

در آینه هر نقش کجی راست نماید
کین مهر شود در دل بی کینه مستان ۲

آیینه ز خاکستر اگر نور پذیرد
از دردکشی صاف شود سینه مستان ۳

در گلشن وحدت گل رعنا نتوان یافت
یکرنگ بود شنبه و آدینه مستان ۴

در ناف غزالان ختن مشک نهان است
غافل مشو از خرقه پشمینه مستان ۵

گنجوری گوهر طلبد حوصله بحر
هر دل نشود محرم گنجینه مستان ۶

جامی که توان دید در او راز جهان را
در عالم ایجاد بود سینه مستان ۷

سرپنجه خورشید به شبنم نتوان تافت
دل صاف کن ای محتسب از کینه مستان ۸

حسنی که ز خط بر سر انصاف نیاید
بی فیض بود چون شب آدینه مستان ۹

صائب پی روشن گهران گیر که زنگار
طوطی شود از پرتو آیینه مستان ۱۰