غزل ۶۴۲۱ - گر محو ز خاطر شود اندیشه مردن

گر محو ز خاطر شود اندیشه مردن
ممکن بود از دل غم صدساله ستردن ۱

هر مایده از خوردن بسیار شود کم
جز مایده غم که شود بیش ز خوردن ۲

ابرام محال است به امساک برآید
نتوان عرق از سنگ گرفتن به فشردن ۳

در عالم انصاف ز مردان حسابی است
آن را که به انگشت توان عیب شمردن! ۴

پر گوهر شهوار کند درج دهن را
دندان تأسف به لب خویش فشردن ۵

در قبض ز بسط است فزون بهره سالک
گردید گهر قطره باران ز فسردن ۶

خالی به کشیدن نشد از آه، دل من
از آینه جوهر نشود کم به ستردن ۷

اول ثمر پیشرسش عمر دوباره است
دم را چو دم صبح به خورشید سپردن ۸

از دست نوازش تپش دل نشود کم
ساکن نشود زلزله از پای فشردن ۹

صائب به زور و سیم تسلی نشود حرص
آتش چه خیال است شود سیر ز خوردن؟ ۱۰