غزل ۶۴۲۰ - از ریگ توان روغن بادام گرفتن

از ریگ توان روغن بادام گرفتن
نتوان ز خسیسان جهان کام گرفتن ۱

از بس که فتاده است لطیف آن لب نازک
ظلم است ازو بوسه به پیغام گرفتن ۲

بوسی که ز کنج لب ساقی نگرفتم
می بایدم اکنون ز لب جام گرفتن ۳

از وصل نیم شاد که از آهوی وحشی
تمهید رمیدن بود آرام گرفتن ۴

با صدق عزیمت نبود راحله در کار
در کعبه رسیدیم به احرام گرفتن ۵

چون دست برآرم به گرفتن، که ز غیرت
بارست به من عبرت از ایام گرفتن ۶

از نام گذر کن که کند روی سیاهت
از ساده دلی همچو نگین نام گرفتن ۷

صائب ز فلک کام گرفتن به تملق
از مردم نوکیسه بود وام گرفتن ۸