غزل ۶۴۲۲ - بی آب نگردد گهر حسن ز دیدن

بی آب نگردد گهر حسن ز دیدن
باریک نگردد لب ساغر ز مکیدن ۱

تا در دل صیاد، تمنای شکارست
از خاطر آهو نجهد فکر رمیدن ۲

چون تیر گذشت از نظر آن سرو خرامان
آیین خدنگ است به دنبال ندیدن ۳

آگاهی ما در گرو بی خبری نیست
خواب از سر ما می پرد از چشم پریدن ۴

طول سفر عشق ز دل واپسی ماست
کوته شود این راه ز دنبال ندیدن ۵

از وصل تسلی نشدن لازم عشق است
آرام نگیرد دل دریا ز تپیدن ۶

فریاد که چون شمع درین محفل افسوس
عمرم به سر آمد به سرانگشت گزیدن ۷

ارباب دل از تیغ اجل رنگ نبازند
بر خویش نلرزد گل این باغ ز چیدن ۸

چون زهر چرا سبز نگردد سخن من؟
گوشم دهن مار شد از تلخ شنیدن ۹

صائب چو سخن سر کند از مولوی روم
شیران بنیارند در آن دشت چریدن ۱۰