غزل ۶۴۳۲ - از داغ بود چهره افروخته من

از داغ بود چهره افروخته من
گردد ز شرر زنده دل سوخته من ۱

چون آتش سوزان ز طرب نیست، که باشد
از سیلی صرصر رخ افروخته من ۲

چون لاله ز می نیست مرا سرخی رخسار
خون است شراب جگرسوخته من ۳

پوشیدن چشم است مرا خانه صیاد
غافل مشو از باز نظردوخته من ۴

تا چشم کند کار، سیه خانه لیلی است
در دامن صحرای دل سوخته من ۵

فریاد که چون غنچه پی سوختن دل
شد مشت شراری زراندوخته من ۶

صائب کند از سایه خود وحشت صیاد
رم کرده غزالی که شد آموخته من ۷