غزل ۶۴۵۲ - هر که را دل آب شد از روی آتشناک او

هر که را دل آب شد از روی آتشناک او
شبنم گلزار جنت گشت چشم پاک او ۱

سر برآورده است اینجا از گریبان بهشت
هر که را باشد سری با حلقه فتراک او ۲

باده لعلی که خون در ساغر من می کند
تازه رو از گریه شادی است دایم تاک او ۳

دامن حیرت به دست آور که سر عشق را
درنیابی تا نگردی عاجز از ادراک او ۴

ناتوانی را که شد افتادگی ها دستگیر
روی دریا شد کبد از سیلی خاشاک او ۵

بنده کوی خراباتم که می سازد گهر
هر که ریزد تخم اشکی در زمین پاک او ۶

این چنین کز باده نازست صائب یار مست
کی به فکر عاشقان افتد دل بی باک او؟ ۷